zondag 30 augustus 2015

"Mama, ik verveel me"

"Mama, ik verveel me"... Is hun computertijd op, dan lijken mijn kinderen soms in een zwart gat te vallen. Zeker onze oudste durft dan meer dan eens verongelijkt verklaren dat hij "bijna geen speelgoed heeft". Vermoedelijk krijgt hij op zulke momenten geen overzicht uit welk speelgoed hij zoal kan kiezen. Elk voorstel dat wij doen stuit op een onverbiddelijke "nee". Hij wil immers liever zélf iets kiezen, dus wat wij aanhalen is op momenten als dat per definitie niet leuk. Een hele tijd geleden hadden we daarvoor een oplossing: de 'ik-verveel-me-pot'. Als een kind niet goed wist wat te doen, dan mocht het vijf kaartjes uit de pot grabbelen en daaruit één activiteit kiezen. De keuze werd beperkt en dat was op dat moment exact wat ze nodig hadden.

Maar kinderen worden groter en wat eens goed werkte, hoeft dat een tijdje later niet per sé nog te doen. Daarom hebben we nu geen grabbelpot meer, maar een simpele overzichtelijke lijst mét afbeeldingen. Op die lijst staan heel wat activiteiten waaruit ze kunnen kiezen. Ze hebben zo zelf de controle en moeten niet eerst in hun geheugen gaan graven om te weten waaruit ze zoal keuze hebben. Het werkt hier in ieder geval prima!

Ons 'SPEEL-MENU' (waar ook nog een achterzijde aan is) 
De 'ik-verveel-me-pot' die we vroeger gebruikten.

vrijdag 28 augustus 2015

Onze 'kalmeer-doos'

Onze kinderen durven allebei wel eens te wenen, lang en luid of indringend zeurderig. Ze hebben daar alle recht toe. Gevoelens uiten is immers best oké, alleen liever niet ten koste van de andere familieleden. Met twee kinderen die tamelijk prikkelgevoelig zijn, wordt de 'huilprikkel' van de ander dikwijls moeilijk getolereerd. En ook wij als ouders durven wel eens ons geduld te verliezen bij de zoveelste huilbui. De 'stop!' die me dan ontglipt, wordt meestal echter gevolgd door een vaag schuldgevoel. Want ja, iedere normale mens zou gek worden van dat aanhoudende gehuil, maar tegelijkertijd... ik wil ook niet dat mijn kinderen hun gevoelens opkroppen.

Het gebeurde dat ik hen dan even wat verderop plaatste: "Ga maar even op de trap zitten wenen tot het over is. Dan mag je weer bij ons komen. En nee, het is géén straf" Maar zo voelde het voor hen wél aan, als een straf. Daarom zocht ik naar een oplossing, en die denk ik nu gevonden te hebben.

Hierbij presenteer ik jullie dan ook met trots... onze KALMEER-DOOS. Een verdrietig of boos kind (niet bij STOUT gedrag, da's wat anders) dat niet zomaar te troosten valt, wordt nu nog steeds naar de trap gestuurd, maar vindt daar vanaf nu bovenaan een doos. De doos staat in een hoekje bovenaan de trap: een prikkelarme plek die zowel van op het gelijkvloers als van op de eerste verdieping gemakkelijk te bereiken is. Nu vraag je je waarschijnlijk af wat er zoal IN die doos zit... Ik som het even op en hieronder vind je ook foto's:

- 2 knuffeltjes, door de kinderen zelf uitgekozen
- een pakje papieren zakdoekjes (in geval van tranen)
- een zeepje in de verpakking (ze genieten en kalmeren van lekkere geurtjes)
- een tekentabletje waarop ze hun frustraties kunnen tekenen / schrijven
- een boek met afbeeldingen van schattige diertjes
- een pictoschema over gevoelens
- een tangle (klik voor meer uitleg)
- een hondenspeeltje om in te knijpen (een balletje kan ook, maar ik was bang dat ze daarmee gemakkelijker zouden gooien, wat ik wou vermijden)
- een klein speeltje om hun gedachten te verzetten



Een kind dat naar de doos wordt gestuurd (of er uit zichzelf naartoe gaat, dat mag ook), mag zich met de inhoud bezig houden tot het zich beter voelt. Dan dient het de doos weer netjes in te laden en mag het terug naar de rest van het gezin komen.
Uiteraard kan je de inhoud aanpassen aan de behoeften van je kind...

Bedenkingen? Aanvullende tips? Ik lees ze graag!


woensdag 26 augustus 2015

Buitengewoon

En plots overviel het me weer... dat gevoel van intense dankbaarheid. Dankbaar dat er een school bestaat waarin mijn zoon zichzelf kan zijn, waarin hij écht kan leren, volgens zijn eigen capaciteiten, waarin geluisterd wordt naar ouders én naar kinderen... Dankbaar dat buitengewoon onderwijs bestaat. Kunnen leren in een omgeving waar niet elke seconde een of andere prikkel je aandacht (én je energie) wegslorpt, kunnen ontwikkelen volgens je eigen mogelijkheden en tempo met zorg en begrip van mensen die ervoor zijn opgeleid en daar meestal met hart en ziel voor hebben gekozen. Wat een verademing, wat een cadeau. Ik ben er absoluut van overtuigd dat zoonlief niet hetzelfde kind zou zijn zonder de afgelopen twee superjaren in het buitengewoon onderwijs. En ja hoor, ook wij als ouders hebben er ooit wel eens anders tegenover gestaan. Alles behalve dat soort onderwijs. Het was ons laatste redmiddel, iets wat we eigenlijk helemaal niet wilden voor ons kind. Want buitengewoon onderwijs... is dat niet voor domme kinderen? En voor gezinnen 'met een hoek af'? Wel, onze zoon is erg pienter, hoogbegaafd zelfs, en hij komt uit een - al zeg ik het zelf - heel normaal gezin. Toch zijn wij er ondertussen rotsvast van overtuigd: buitengewoon onderwijs is een absolute zegen voor hem. Hij evolueert met rasse schreden, crasht niet langer wanneer hij thuis komt van school, benut zijn capaciteiten en al zijn talenten ten volle, leert vrienden maken en sociale regels toepassen, mag creatief zijn op elk gebied én mag bovenal helemaal zichzelf zijn. Is dat niet buitengewoon?