woensdag 20 maart 2013

Stalen zenuwen en een glazen bol


'Gaat het morgen regenen?' vraagt hij me geïnteresseerd.
'Dat weet ik niet. In het weerbericht staat niets over regen dus ik dénk het niet.' antwoord ik eerlijk.
'Ja maar, jij moet het wéten, niet denken.' reageert hij verontwaardigd.
'Schat, ik kán zoiets niet zeker weten. Ik dénk en ik hoop dat het morgen niet regent.' besluit ik.
Met een strenge blik komt hij ostentatief voor mij staan. 'Oké, dus jij hebt nu beloofd dat het morgen niet gaat regenen.'


'Kom lieverd, we nemen nu het boekje van de school en de time timer en je leest zoals iedere dag tien minuten in het boek.'
Zijn hele lijfje spant op en opstandig blaft hij me toe: 'Zolang het maar géén tien minuten zijn!'


'Wanneer komt papa thuis?' vraagt hij nadat hij me enthousiast heeft verteld over een computerspel dat hij graag samen met zijn papa wil spelen.
'Dat weet ik niet juist, maar hij komt ongeveer toe wanneer de wijzer op 18 staat.' (24-uren-klok) antwoord ik zo vastbesloten mogelijk, al weet ik dat er hoogstwaarschijnlijk protest volgt.
'Jij moet zeggen wanneer papa juist thuis komt!' eist hij luid.
'Lieverd, dat weet ik niet. Ongevéér om 18 uur.' zeg ik nogmaals.
Dreigend kijkt hij me aan. 'Als jij nu niet zegt wanneer papa er is dan eet ik mijn snoepje niet op.'


'Naar het toilet gaan, kleertjes uittrekken, je wassen in bad, je afdrogen, aankleden en tanden poetsen.' Wijzend naar de pictogrammen aan de muur herhaal ik nogmaals de ochtendroutine om aan te geven wat ik van hem verwacht. Stuurs kijkt hij me aan. Hij laat zich zakken op de badkamervloer en weigert in beweging te komen. 'Nee, ik ga dat niet doen!' roept hij opstandig. Hij is even daarvoor vlotjes uit bed gekomen en zijn humeur leek best oké. Soms denk ik dat hij ergens een soort 'humeurknop' heeft zitten waarmee hij op één tel plots van zorgeloos en vrolijk naar 'helemaal in de war' kan gaan. 'Ik ga me klaarmaken, zolang ik maar één van die dingen niét moet doen!' oppert hij na een tijdje. Uiteindelijk maakt hij zich helemaal zelf klaar, stapje na stapje. Het voortdurende protest moeten we erbij nemen.


Zoonlief begint plots te gillen en te huilen zonder tranen. Groot drama.
'Wat is er aan de hand?' vraagt papa.
'Mama wil niet antwoorden! En mama móét "ja" antwoorden!' roept hij boos.
'En wat is dan de vraag?' vraagt papa verder.
'Mama moét "ja" zeggen. Dat móét, anders ga ik niet meer spelen!' klinkt het koppig.
'Oké, misschien wil mama wel "ja" zeggen, maar stel dan eerst de vraag nog eens opnieuw.' probeert papa nog een laatste keer.
'Oké, dan kan ik niet meer spelen want mama zegt niet "ja".'


De kinderen zitten 's ochtends in een bodempje water in bad en het wordt stilaan tijd dat ze voortmaken.
'Jongens, het is tijd om je te wassen nu.' spoor ik hen aan.
... geen reactie
'Jongens, neem een stuk zeep en was je.' zeg ik heel wat strenger.
... geen reactie
'Oké, ik tel tot drie en dan hebben jullie elk een stuk zeep vast. Eén, twee, ...'
... Kleine broer heeft zijn stuk zeep al vast. Grote broer kijkt erg boos en roept opstandig: 'Maar dat telt niet voor mij hè! Ik neem alleen mijn zeep als jij zegt dat die één twee drie niet voor mij telt!'


'Trek je jas maar aan; we gaan lekkere donuts kopen.' Iedere woensdag halen we na schooltijd donuts bij de bakker om de hoek. Steevast kiest zoonlief voor een donut met roze glazuur (bij gebrek aan rode) en voor een ronde rozijnenkoek, al durft hij per uitzondering ook wel eens voor een smos kaas te gaan. 'Ik ga alleen mee als ik géén donut krijg.' zegt hij uit het niets heel erg opstandig. Ik begrijp niet goed wat er plots aan de hand is, maar ik tracht hem dan maar af te leiden door zo zorgeloos mogelijk te antwoorden. 'Oké, dan kies je bij de bakker maar iets anders dat je lekker vindt. Dat mag ook hoor.' zeg ik zo opgewekt mogelijk. Hij komt mee en de donderwolk lijkt gepasseerd te zijn. Bij de bakker toegekomen kijkt hij verlangend naar de donuts. Plots slaat hij zijn ogen neer en zegt hij zielig: 'Jammer, ik mag van jou geen donut nemen.'


'Mama, waar is de boog die ik heb geknutseld? Ik heb mijn pijl maar ik zie mijn boog nergens.' vraagt hij zenuwachtig.
'Ik weet niet waar hij is. Waar heb je hem het laatst gezien?' spreek ik hem zo rustig mogelijk toe.
'Ik was er daarnet nog mee aan het spelen. Waar denk jij dat hij is?' vraagt hij al ijsberend door de kamer.
'Lieverd, dat weet ik niet. Denk eens goed na waar je hem voor het laatst vast had.' opper ik.
Met een strakke blik kijkt hij me aan. 'Mamaaa, dat vraag ik toch helemaal niet! Waar dénk je dat hij is?'
'Ik weet het écht niet. Ik zat achter de computer. Ik heb je boog niet gezien.'  antwoord ik vastberaden.
Ik zie hoe hij steeds radelozer door de kamer stapt. 'Waar dénk je dat hij is? Jij moét iets denken!'
'Ik denk dat hij is waar je daarnet aan het spelen was.' probeer ik dan maar diplomatisch.
Boven zijn ogen vormt zich een diepe frons. 'Maar WAAR denk je dat hij is? Ik ben hier en boven geweest. Denk je dat hij hier of boven ligt?'
Zijn vriendinnetje is op bezoek en ik heb ab-so-luut geen zin om hem net nu in een crisis te zien belanden. 'Schat ik weet het echt niet hoor. Zullen we samen gaan zoeken?' stel ik voor.
Hij laat zich op de grond vallen. 'Néé, dat vraag ik toch niet??! Waar dénk je dat hij is?! Je moét iets denken en je moét dat ook vertellen! Denk je dat hij boven is?' vraagt hij half roepend, half huilend.
'Ik weet het niet. Misschien is hij boven. Ga maar eens kijken.'
'Oké, dus jij weet zeker dat hij boven is hè mama!'
Hij stuift naar boven.
Even later komt hij de kamer weer binnen met een glimlach tot achter zijn oren en met de boog in zijn handen: 'Mama, je hebt gelijk!! Mijn boog lag boven. Jij wist dat hè!'


Soms wou ik dat mijn zenuwen van staal waren én dat ik een hele grote glazen bol had...

maandag 18 maart 2013

Uniformsokken


Het is vrijdagavond en de krokusvakantie is net begonnen. Zoonlief is dolgelukkig dat hij de komende week niet naar school moet. Er staan hem enkele leuke logeerpartijtjes bij de grootouders te wachten en het vooruitzicht even te kunnen uitrusten van de afgelopen drukke schoolweken doet hem zichbaar goed.

Ik stop hem onder in bed net zoals het hoort volgens alle stapjes van zijn 'bedtijd-routine' en als afsluiter geef ik hem nog een dikke knuffel én een kus, want die hoort er natuurlijk ook bij. Ik zeg netjes drie keer - niet meer en niet minder - 'dada' en ik vertrek naar beneden. 'Mamaaaa!' hoor ik zijn stem nog voor ik helemaal beneden ben. 'Ik heb koude voeten... Mag ik sokjes aan in bed?' Ik tover het enige paar sokken dat nog in zijn kast ligt tevoorschijn en reik het hem aan. 'Ik kan niet goed zien welke sokken het juist zijn; mag het grote licht even aan?' vraagt hij nieuwsgierig. Ik knip het licht aan - hem hierover in het ongewisse laten zou hem immers gegarandeerd zijn nachtrust kosten - en ik zie hem aandachtig naar de sokken kijken. Boven zijn ogen vormt er zich een kleine frons en met een enigzins bezorgde blik kijkt hij van de sokken naar mij en terug. 'Dit zijn uniformsokken... Moet ik dan morgen toch naar school?' vraagt hij me sip. Het kost me best wat overredingskracht om hem ervan te overtuigen dat hij ondanks de donkerblauwe sokken aan zijn voeten de volgende dag toch zal mogen thuis blijven.

Wanneer hij de volgende ochtend goed uitgerust met fonkelende ogen onze slaapkamer binnenkomt met de sokken nog steeds aan zijn voeten kan ik niet anders dan glimlachen.

zondag 17 maart 2013

Ik kreeg de Liebster Blog Award!

Wauw, wat een eer zeg! Vorige week kreeg ik voor mijn blog Eva's Smulhuisje de Liebster Blog Award en nu werd deze blog door twee verschillende mensen genomineerd! Hartelijk dank hoor Onze Superman & Cupcake Ilse!!


Maar wat is nu zo'n 'Liebster Blog Award'? Ik kopieer hieronder even de uitleg die ik ook al postte op mijn andere blog...

Over de ware oorsprong blijken veel onduidelijkheden te zijn. Vermoedelijk ontstond hij ergens in 2010 in Duitsland, maar dat is niet helemaal zeker. Wel zeker is dat het een award is die je kan krijgen van andere bloggers en die je al dan niet kan aanvaarden. Aanvaard je hem, dan dien je hem ook verder door te geven. Aanvaard je hem niet, dan gebeurt er verder ook helemaal niets.

De bedoeling is om 'kleine' blogs wat meer in de spotlights te zetten en zo aan meer bezoekers te helpen. Wat een 'kleine' blog nu juist is, daar bestaan blijkbaar ook verschillende meningen over. Het gaat van minder dan 200 tot minder dan 3000 volgers... Toch wel een heel verschil! En bovendien, wat zijn dan juist 'volgers'? Mijn blog bijvoorbeeld heeft momenteel 66 volgers via Blogger, 295 via Facebook, 15 via Twitter (daar ben ik niet erg actief, ahum ;) en ook nog eens 60 via e-mail. Tel ik die dan allemaal samen of wat is juist de bedoeling? Ik heb besloten daar bij mijn nominaties geen rekening mee te houden en gewoon de blogs te nomineren die het volgens mij het meest verdienen om ook eens in de spotlights te staan.

Wat dien je nu te doen om de award te mogen doorgeven? Ook hierover bestaan verschillende meningen, maar deze regels vond ik het vaakst terug:

1. De blogger die jou genomineerd heeft bedanken door terug te linken,
2. Zelf minstens vijf 'kleine' blogs nomineren,
3. De genomineerden op de hoogte brengen door een bericht achter te laten op hun blogs,
4. De afbeelding van de 'Liebster Blog Award' op je blog plaatsen.
5. 11 vragen beantwoorden die de persoon die jou heeft genomineerd heeft voor je heeft bedacht,
6. Zelf ook 11 vragen bedenken voor de bloggers die jij nomineert.

Bij deze dus...

11 vragen van Onze Superman & 11 antwoorden van mezelf :)

1. Wanneer ben je beginnen bloggen?
Ik ben beginnen bloggen in maart 2011. Toen startte ik met mijn blog Eva's Smulhuisje. In december 2011 ben ik met deze blog begonnen.

2. Wat zou je doen als je de lotto won?
Wat een moeilijke vraag! Ik denk dat ik sowieso het grootste deel van dat geld in eerste instantie opzij zou zetten en samen met mijn gezin eens goed zou nadenken wat ermee te doen. Om te beginnen zouden we alvast eens (heel) goed gaan eten. ;)

3. Wat is jouw mooiste jeugdherinnering?
Dat zijn er eigenlijk best veel want ik beleefde een mooie kindertijd. Ik vond het bijvoorbeeld super leuk om bij vriendjes in de tuin te gaan spelen (want ik woonde zelf op een appartement zonder tuin).

4. Wat is jou favoriete citaat?
Een van mijn favorieten: "Elke dag is een speciale dag want elke dag is anders." (mijn zoon op zijn zes jaar)

5. Ik ga naar een onbewoond eiland en neem mee...
Mijn naaste familie en mijn beste vrienden!

6. Wat is jouw grootste droom?
Dat mijn kinderen een gelukkige toekomst tegemoet gaan!

7. Wat wou jij als kind later worden?
In de lagere school zei ik altijd dat ik danseres ging worden! (hihi)

8. Wat is jouw favoriete reisbestemming?
Londen. Ik ging er vorig weekend voor de 11de keer (denk ik) naartoe!

9. Hoe verslaafd ben jij aan bloggen?
Goh, een verslaving zou ik het niet noemen want daar doe ik het eigenlijk niet genoeg voor. Maar ik probeer toch af en toe tijd te maken voor een blogpost. Ik kan er wel van genieten.

10. Jouw geluksgetal is?
Twee... Ik heb twee kinderen en ben daar perfect gelukkig mee!

11. Hoeveel kinderen wou je als kind?
Ik heb altijd gezegd dat ik twee kinderen wou en dat is dus ook uitgekomen. :)


11 vragen van Cupcake Ilse & 11 antwoorden van mezelf :)

1. Waarom ben je je blogje begonnen?
Ik ben deze blog begonnen om anekdotes over mijn zoontje met autisme van me af te schrijven en met 'lotgenoten' te kunnen delen. Toen mijn boek klaar was, voelde ik de behoefte om het vervolg ook nog met de wereld te delen... Vandaar dus deze blog. :)

2. Wat is je grootste droom?
Dat schreef ik hierboven ook al: dat mijn kinderen een gelukkige toekomst tegemoet gaan!

3. Waar moet je enorm mee lachen?
Ik moet vaak erg lachen met de grappige uitspraken van mijn kinderen.

4. Wat wil je graag nog bereiken in het komende jaar?
De komende maanden zal ik mijn man helpen om een 'game-studiootje' op poten te zetten. Daarna begin ik aan mijn derde boek! Daarnaast hoop ik ook dat mijn tweede boek 'Olala Chocola!' in de smaak zal vallen bij een uitgeverij.

5. Wat is je lievelingskleur?
Turqoise en donkerblauw

6. Wat zijn je hobbies buiten bloggen?
Boeken schrijven, koken en bakken, lekker uit eten gaan, creatief bezig zijn, ...

7. Waar mag men jou niet voor wakker maken?
Ik vind het niet fijn wanneer ik wakker wordt door ruzies van mensen op straat... En ja, dat gebeurt hier wel eens jammer genoeg.

8. Wat neem je mee naar een onbewoond eiland?
Net zoals hierboven: mijn naaste familie en vrienden!

9. Wat lust je echt niet?
Ik hou niet van witloof, spruitjes, salami en lever.

10. Welk cadeautje ontvang je met open armen?
Pralinevormpjes vind ik altijd leuk om te krijgen. :)
Maar als het iets is dat met liefde wordt gegeven is het al snel goed hoor!

11. Wat is je favoriete sport?
Ik ben eigenlijk niet zo'n sportfreak. Momenteel doen mijn kinderen allebei judo en dat vind ik wel een fijne sport (heb ik zelf ook gedaan vroeger).


Omdat ik via mijn andere blog al 'mede-blogs' nomineerde, ga ik het nu minder specifiëren en wil ik gewoon deze award opdragen aan alle blogs die met veel liefde en toewijding de wereld in contact brengen met het complexe begrip 'autisme'. Dank daarvoor!!!