zondag 6 oktober 2013

Teen


'Au!' roep ik geschrokken uit. Ik ben net met een smak op de vloer terecht gekomen toen ik in mijn keuken van een laddertje gleed. In eerste instantie voel ik nergens pijn, maar dan steekt er een groeiende pijn op aan mijn scheenbeen. Ik zet me neer op de keukenvloer en stroop mijn broekspijp op om even te checken. Terwijl ik slechts enkele kleine schrammetjes constateer, merk ik plots een niet al te kleine plas bloed op. Geschrokken slaak ik een gil. Mijn jongste zoon komt meteen toegesneld: 'Mama, mama, wat is er? Heb je je veel pijn gedaan?' Ik zie de angst in zijn ogen wanneer ook hij het bloed opmerkt. Het blijkt van mijn grote teen te komen. Daar is blijkbaar een stuk afgescheurd zonder dat ik ook maar iets voelde. Geleidelijk voel ik ook daar pijn opkomen. Mijn adem stokt. Zoonlief staat sprakeloos naast mij. Hij aait me nog even over mijn hoofd en rent dan naar zijn grote broer. 'Mama is gevallen en ze heeft veel bloed!' hoor ik hem met schrille stem uitroepen. Plots begint hij te huilen, onbedaarlijk. Grote broer neemt daarop de afstandsbediening van de televisie, zet het volume wat hoger en kijkt verder naar een programma dat hij ongetwijfeld al tientallen keren gezien heeft. Enkele tellen later zie ik hoe hij geërgerd naar zijn huilende kleine broer kijkt, hem een duw geeft en verontwaardigd uitroept dat hij onmiddellijk moet stoppen met lawaai maken. 'Maar... mama heeft pijn!' huilt deze verder. Grote broer geeft hem nogmaals een duw en met een 'stop - met - wenen' tracht hij opnieuw zijn broertje te laten zwijgen.

Ik zit nog steeds op de keukenvloer en doe mijn uiterste best om het bloeden te laten stoppen en vooral om zelf kalm te blijven. Mijn jongste rent weer naar me toe en ik spreek hem geruststellend toe terwijl ik over zijn rug aai. Hij stopt met huilen; zijn bezorgde blik blijft. 'Mag ik even gaan tv kijken?' vraagt hij voorzichtig. Natuurlijk mag dat. Het bloeden is ondertussen zo goed als gestopt en ik heb al gebeld naar mijn man en naar de huisarts. Een uur later word ik daar verwacht en ook manlief zal mee komen.

Mijn vijfjarige rent voortdurend over en weer tussen mij en de televisie. Iedere keer komt hij bezorgd vragen of het al wat beter gaat en of hij me ergens mee kan helpen. Mijn zevenjarige blijft onverstoord televisie kijken. Ik vraag me af of hij überhaupt gemérkt heeft dat ik gewond ben. Ik besluit het hem rechtstreeks te vragen. Met tegenzin komt hij dan toch maar eens kijken. Bij het zien van mijn bloed, lijkt hij even te schrikken maar hij reageert amper zichtbaar. 'Ik heb veel pijn en we gaan zo meteen naar de dokter, zodat die me beter kan maken.' verduidelijk ik hem de situatie. Zuchtend keert hij me de rug toe. 'O nee, dat gaat toch niet te lang duren hè? Ik wil nog veel kunnen spelen.' zegt hij terwijl hij weer van me weg stapt. Kleine broer komt naast me zitten. 'Mama toch, ik blijf wel bij je. Broer snapt er niets van.'

Wanneer mijn man thuiskomt barst ik plots in tranen uit. Ik denk niet dat het helemaal door die gewonde teen komt.

dinsdag 13 augustus 2013

'Flink zo!' - ons online beloningssysteem staat online! (en ja, jij kan het nu ook gebruiken!)



Een tijdje geleden schreef ik er hier al iets over: ik had een leuk beloningssysteem voor onze kinderen bedacht en mijn man wou dat graag in een computerprogramma gieten. Al gauw ontstond het idee om er een website van te maken waar iedereen gebruik van kan maken. Ondertussen werd er hard gewerkt achter de schermen en nu is het eindelijk zo ver...

Ik presenteer jullie bij deze met trots: 'Flink zo!': een online beloningssysteem dat je op elke computer, tablet of smartphone kunt gebruiken om je kinderen op een doeltreffende manier te belonen. Bovendien is het helemaal gratis!

Mijn man en ik hebben er samen hard aan gewerkt, maar schoonheidsfoutjes zijn zeker niet uit te sluiten... Elke opmerking is uiterst welkom.

Hier vind je de website: http://flinkzo.azurewebsites.net/
Hier vind je de Facebook-pagina: http://www.facebook.com/flinkzo

Momenteel loopt er op de Facebook-pagina een leuke weggeefactie trouwens. Ga zeker eens een kijkje nemen!

zondag 4 augustus 2013

Een recensie van mijn boek door Peter Vermeulen!

Afgelopen week genoot ik van een heerlijke gezinsvakantie in het zuiden van Frankrijk. Ik kon het niet laten nu en dan mijn mail toch eens te checken en zo stootte ik onder andere op een mail van mijn uitgeverij om me op de hoogte te brengen van een nieuwe recensie... Het kostte me even wat moeite om het document via mijn smartphone aan de praat te krijgen, maar het bleek zeker de moeite waard. Wat ben ik trots dat niemand minder dan Peter Vermeulen mijn boek heeft besproken én goed bevonden! Peter Vermeulen is de auteur van onder andere Brein Bedriegt, een van dé Nederlandstalige standaardwerken over normaal begaafde personen met autisme. Hij is pedagoog van opleiding en behaalde een doctoraat omtrent diagnostiek bij normaal begaafde personen met autisme. Ik ken niemand die zo goed en duidelijk kan vatten en uitleggen wat autisme betekent als deze man. Ik heb het genoegen al gehad hem eind 2012 te ontmoeten op en naast het auteurspodium van de Boekenbeurs in Antwerpen en nu heeft hij dus ook mijn boek gerecenseerd. Fijn!

De recensie is terug te vinden via DEZE link, maar als je geen zin hebt om door te klikken dan kun je ze ook gewoon hieronder lezen.

Recensie: Peter Vermeulen

Eva van der Linden: ‘Zoon met een gebruiksaanwijzing’ Over mijn kleuter met autisme. Uitgeverij Houtekiet, Antwerpen, Utrecht, 2012. ISBN: 9789089242198 (Autisme/PO/1)
Zie ook: http://www.houtekiet.com/

Soort boek/ziekte/stijl:
Een verzameling losstaande anekdotes die betrekking hebben op haar autistische zoon, geordend per kleur. Aantal pgs: 110.

Over de auteur:
Eva van der Linden (1982) heeft logopedie gestudeerd, is getrouwd en moeder van twee kinderen. Ze werkt als administratief medewerker in een rusthuis.

Korte beschrijving:
Dat autisme meer is dan een ‘modegril’ laat de schrijfster zien aan de hand van gebeurtenissen uit het dagelijks leven. De keuze om al die momentopnames te verzamelen onder een reeks kleuren, komt vanwege de sterke detailwaarneming van haar zoon, die een grote voorkeur heeft voor structuur en vaste rituelen. Daarnaast is hij heel taalvaardig en bezit veel cognitieve vaardigheden. Kleur speelt in elk verhaaltje een schijnbaar onopvallende rol, maar is toch steeds duidelijk aanwezig. Zo begint deze bundel met een ‘wit’ hoofdstuk en we reizen via rood, grijs, bruin, groen, geel, blauw, paars en oranje naar het zwarte hoofdstuk.

Wat viel op:
De schrijfster noemt de kleurindeling zelf een ‘autistische ordening’ en daarmee heeft ze meteen een heel helder concept gevonden om gebeurtenissen uit het leven van haar zoon onder te vangen. Ordening maakt daar tenslotte een belangrijk deel van uit. Zo weet ze op een speelse manier een brug te slaan met de leefwereld van haar zoon. Het is soms even zoeken naar de connectie met zijn belevingswereld, maar misschien onderstreept dat juist weer het verschil tussen een autistisch kind en zijn niet-autistische omgeving. Het gaat in dit geval over ouders die een evenwicht moeten zien te vinden tussen een zoon mèt en een zoon zonder autisme. Een leuk, ontroerend, maar vooral ook goed geschreven bundel, die de lezer op een originele manier een kijkje gunt in de omgang met hun kleuter. Dat gebeurt op een intelligente en gevoelige manier, zodat er steeds weer iets valt te ontdekken.

Citaten:
pg. 60: ‘Het vermeende traantje waarover hij het heeft, is in werkelijkheid nergens te bespeuren. Toch sta ik op en haal zonder morren een zakdoek. Ik kom terug met een exemplaar waarop een groene trein staat afgebeeld. Hij houdt van treinen, dus misschien beurt dit hem wel op. “Nee”, roept hij uit, “dit is een zakdoek voor de snotjes! Nu kan ik mijn traantje nog niet wegvegen!” ’

pg. 80: ‘Na een ietwat frisse ochtend heeft de zon de hele namiddag vrolijk geschenen en dat is te merken aan de zalig warme temperatuur. Nietsvermoedend staat hij tussen zijn vriendjes: zijn helblauwe jas helemaal tot boven dichtgemaakt en zijn kap op zijn hoofd. Het besef dat hij als het warm is zijn jas spontaan zou kunnen uitdoen lijkt er bij hem niet te zijn. Naar buiten betekent: “jas aantrekken”, ook al zweet hij zich te pletter.’

Recensies: Ingeborg Zajac (Bol.com): “Schitterend boek dat recht uit het hart én de praktijk is geschreven. Heel herkenbaar en dus deugddoend. Een aanrader!”

Links: http://zoon-met-een-gebruiksaanwijzing.blogspot.nl

vrijdag 21 juni 2013

Stukje over mijn boek in 'Psyche'

In het magazine 'Psyche' staat deze maand een kort stukje over mijn boek... Hieronder kun je het lezen.

dinsdag 18 juni 2013

Een stuk over mijn zoon & boek in De Madammen op Radio 2!

Een tijdje geleden werd ik thuis geïnterviewd over mijn zoon voor het radioprogramma De Madammen. Vandaag werd dit (knap gemonteerde) stukje uitgezonden.

Hieronder kun je het beluisteren... Laat me zeker weten wat je ervan vindt! :)

vrijdag 31 mei 2013

Droog


Bijna 135 euro voor een contactlens waar ik niet scherp door kan zien... Terwijl ik me in de badkamer steeds drukker zit te maken over de nieuwe lens die ik voor het eerst in mijn oog stop, merk ik al aan heel zijn in elkaar gedoken houding dat het ook voor hem geen gemakkelijke ochtend zal worden. Maar daar heb ik nu even geen energie voor. Ik stop de lens voor de zekerheid ook maar eens in mijn andere oog. Ook met dat oog zie ik mijn badkamer door een waas. Uiterlijk hou ik me zo rustig en normaal mogelijk, terwijl ik binnensmonds vloek en hoop dat de lens nog te ruilen is.

Helemaal in elkaar gedrukt en met zijn handdoek nog om zich heen zit hij op de vloer te staren naar het bakje waarin ik zijn kleren zorgvuldig in volgorde heb klaargelegd. 'Kleed je nu maar aan' spoor ik hem aan, beseffend dat mijn woorden onder deze omstandigheden alles behalve het beoogde effect zullen hebben. Wat ook de aanleiding is geweest voor zijn 'blokkage' - want dat is heus niet altijd duidelijk - als hij zich voelt zoals nu bestaat er helaas geen wondermiddel dat hem meteen in actie kan laten komen. Als antwoord krijg ik een scherpe gil. Ik adem in om hem belerend te gaan toespreken dat gillen niet is toegestaan, maar ik slik mijn woorden nog net op tijd in. Het heeft geen zin, niet nu.

'Ben ik helemaal afgedroogd?' vraagt hij me met zijn blik naar de vloer gericht. Een strikvraag. Antwoord ik 'ja' dan zal hij me vertellen dat hij nog druppels voelt. Antwoord ik 'nee' dan spreekt hij me gegarandeerd ook tegen. Geef ik hem een vager of geen antwoord dan zakt hij nog dieper in zijn negatieve spiraal van onzekerheid. Toch kies ik ervoor om gewoon naar waarheid te antwoorden: 'Ik weet het niet zeker, maar ik denk wel dat je droog bent hoor.' Verward kijkt hij me aan, om daarna meteen weer weg te kijken. 'Jij moet het zéker weten! Ben ik helemaal droog?' snauwt hij me toe. Ik heb nu absoluut geen zin om mijn energie in dit soort nutteloze conversaties te stoppen en al weet ik dat het niets zal opleveren en dat ik het ideaal gezien geduldiger zou moeten aanpakken, ik kan niet anders dan terug snauwen: 'Dat héb ik je al gezegd. Ik wéét het niet. Dat weet je zelf het best.' Ik zie hoe zijn lijfje zich opspant, maar ik ga toch door: 'En ik kán niet zomaar "ja" zeggen want ik wéét niet of je helemaal droog bent. Ik zit niet in jouw lijfje. Ik kán dat niet voelen. Maar begin je nu maar aan te kleden. Je zal wel droog genoeg zijn.' Ik zie de wanhoop in zijn ogen. 'Ik kleed me alleen aan als jij "ja" zegt... Ik kleed me alleen aan als jij "ja" zegt... Ik kleed me alleen aan als jij "ja" zegt..." Ik voel mijn lontje steeds korter worden en plots hoor ik mezelf uit volle borst 'jaaaaa!' roepen. Hij werpt zijn handdoek van zich af en kijkt bedremmeld voor zich uit.

Ik maak me in stilte verder klaar. De verdomde lens leg ik netjes terug opzij. Zorgen voor later. Na een minuut ijzige stilte hoor ik plots een voorzichtig stemmetje: 'Ga jij boos worden als ik me aankleed?'

maandag 20 mei 2013

Nieuw hulpmiddeltje: digitaal beloningssysteem 'Flink zo' (prototype)


Sinds een tweetal weken gebruiken we hier in huis een nieuw beloningssysteem en het werkt tot nu toe best goed! Ik wou eerst weer een heel schema met velcro of magneten maken, maar toen kreeg mijn man (programmeur) het lumineuze idee om er een programmaatje voor te schrijven en dat online te zetten zodat we er overal aan kunnen (via pc, laptop, smartphone).

Eerst enkele afbeeldingen (voorlopige layout; deze wordt nog verbeterd)...

 
Zo ziet het eruit op mijn smartphone als ik hem horizontaal vasthoud.

 
Zo ziet het eruit op mijn smartphone als ik hem verticaal vasthoud.


Zo ziet het eruit op mijn computer.

 
Zo werkt het: als een kind iets flinks doet (schema met voorbeeldjes hangt hier aan de kast - zie onderaan deze blogpost) dan klik je op de duim naar omhoog. Als je dat doet dan komt er onderaan een groen gezichtje onder het betreffende kind. Als een kind iets stouts doet (en echt wel iets waarvoor het moet gestraft worden want wij vinden over het algemeen belonen veel sterker dan straffen) dan klik je op de duim naar omlaag. Zo gaat er GEEN groen gezichtje weg (een beloning kan niet meer worden afgenomen!), maar de aangeklikte duim kleurt dan geel. Doet het kind daarna NOG iets stouts dan kleurt de duim oranje en daarna rood. Als het kind weer iets goeds doet dan wordt een ‘strafpunt’ ongedaan gemaakt. Pas als je voor elk stout ding weer iets goeds hebt gedaan, kun je daarna weer groene gezichtjes gaan verdienen.

Per 5 gezichtjes zie je een andere kleur (zwart/grijs). Zo zien de kinderen in één oogopslag groepjes van 5. Werden er 5 groene gezichtjes verdiend, dan licht onderaan het snoepje op en dan heeft het kind recht op een snoepje als beloning. Zijn er 10 groene gezichtjes dan heeft het kind recht op een extra kwartiertje computertijd. Zijn er wel 20 groene gezichtjes (= héél flink) dan heeft het kind recht op een ‘schat’ uit onze ‘schatkist’ (= doos vol met leuke kleine beloningen). Elke nieuwe dag komt het systeem weer vanzelf op 0 groene gezichtjes te staan.
Heb je iets verkeerd aangeduid dan klik je gewoon op de foto van het betreffende kind en dan maak je het weer ongedaan.

Op mijn lijst met gedragingen die aan de kast hangt staat ook aangeduid op hoeveel kwartiertjes computertijd ze standaard recht hebben (zonder extra kwartier).
Hier een afbeelding van de betreffende lijst:
 
 
Wat vinden jullie ervan?
En wat denken jullie... Zou het nuttig zijn als manlief het verder zou uitwerken zodat het ook kan aangepast en gebruikt worden door andere gezinnen? Alle meningen zijn welkom!



maandag 1 april 2013

Pictoschema's en andere hulpmiddeltjes - update

Sinds mijn vorige post over hulpmiddeltjes, werden er alweer enkele nieuwe ingevoerd die nu volop hun effect bewijzen. Andere middelen verdwenen dan weer wat meer naar de achtergrond. En zo blijven we onze zoon volgen in zijn vragen en noden en proberen we hem te helpen aan meer overzicht op de gebieden waarop hij daar nood aan heeft.

Hieronder onze nieuwste hulpmiddeltjes op een rijtje...

Stil zijn als iemand telefoneert

Iedere ouder kent dit fenomeen vast wel: de kinderen zijn rustig aan het spelen, je neemt de telefoon en je bent nog maar net aan het bellen of de kinderen hebben je plots voor vanalles en nog wat nodig of ze beginnen ineens veel luider te spelen. Ik weet niet met zekerheid of het wat met zijn ass te maken heeft, maar ik merk dat dit vooral bij mijn oudste zoon het geval is. Hij lijkt absoluut niet te kunnen verdragen dat ik niet met hem kan praten tijdens het telefoneren. Mijn jongste heeft bovendien voldoende aan een klein gebaar om hem duidelijk te maken dat hij wat stiller dient te zijn en bij mijn oudste werken die subtiele signalen eenvoudigweg niet. Vandaar dus deze grote picto's (op een fotoklemmetje: 1 picto aan elke zijde). Als ik vind dat de kinderen wat stiller moeten zijn toon ik hen de picto met het kruis door. Vind ik dat ze zich flink / stil gedragen dan toon ik de groene. Tot nu toe werkt het redelijk goed.


Huiswerkplacemat

In mijn vorige blogpost over hulpmiddelen had ik het over een huiswerkschema. Dit heeft even gewerkt, maar bleek uiteindelijk toch niet dé manier voor onze zoon. Deze huiswerkplacemat lijkt meer zijn ding te zijn.


Links staat er een pictolijst waarin er wordt uitgelegd hoe hij zelfstandig dient te werken. Hulp vragen mag, maar is geen noodzakelijke stap dus die staat in het grijs.


Bovenaan links kleef ik picto's die laten zien welke taken hij die dag dient te maken. De taken waarmee hij klaar is mag hij kleven bij 'gedaan'.
Hieronder laat ik ook de ongebruikte picto's zien.


Bovenaan rechts kleef ik picto's die de aandachtspunten weergeven. Op de foto hieronder zie je al mijn picto's. De driehoek met het uitroepteken is er eentje dat ik voor vanalles kan gebruiken.

 
Tenslotte is er rechts een strookje dat naar achteren kan geplooid worden op momenten dat het niet wordt gebruikt. Aan de hand van deze sterretjes kunnen we de huistaak opsplitsen in maximum 10 delen. Elk sterretje symboliseert één deel. Is hij klaar met zo'n deel dan mag hij zelf de ster naar rechts verplaatsen. Bij het nakijken is het mogelijk dat ik sterren terug naar links verplaats omdat hij foutjes heeft gemaakt. Naargelang het soort taak krijgt hij de kans om zijn fouten te verbeteren. Is dan alles juist dan heeft hij een snoepje verdiend. Een sticker krijgt hij sowieso als hij flink gewerkt heeft.
 
 

24 uur klok
 
Omdat zoonlief het moeilijk heeft om een goed overzicht over de gehele dag te krijgen, kochten we deze 24-uren-klok. Aan de hand van (deels meegeleverde, deels zelfgemaakte) picto's kunnen we aanduiden wat wanneer zal gebeuren en zo kan hij de hele dag volgen. Super handig en er wordt hem zo heel wat stress en onzekerheid ontnomen!
 

Plashorloge + beloningssysteem.

Mijn zoon wordt binnen enkele maanden zeven jaar en hij heeft nog steeds moeite om overdag zijn broek droog te houden. Zijn prikkelgevoeligheid is anders dan bij de meeste leeftijdsgenoten waardoor hij het meestal gewoon niet voelt wanneer hij moet gaan plassen.
We hebben ondertussen al vanalles geprobeerd, maar nu lijken we eindelijk een middel gevonden te hebben dat écht werkt. We kochten voor hem een Wobl-plashorloge. Deze horloge trilt op zelf gekozen tijdstippen en zo wordt hij eraan herinnerd dat hij moet gaan plassen. Ik sprak met zijn juf af op welke momenten de horloge op school best kan trillen en op diezelfde momenten trilt ze ook thuis in het weekend, iedere dag hetzelfde. Het trillen alleen bleek niet voldoende. Vaak leek hij het toch niet te merken. Gelukkig kun je ook een geluidssignaal laten afgaan (dat hij meteen ook zelf kan afzetten door op gelijk welke knop te drukken). Sinds we dat doen gaat het veel beter en vooral ook omdat we er meteen een heel beloningssysteem aan gekoppeld hebben. Hij heeft immers een externe motivatie nodig om hieraan te willen meewerken. Natte broeken vindt hij niet erg.

In combinatie met volgend systeem werkt het nu prima. Hij heeft nu een hele week geen énkele natte broek gehad... En dat is nooit eerder gebeurd!

Op onderstaand schema staan alle uren aangegeven waarop zijn horloge afgaat. Telkens wanneer hij spontaan naar het toilet gaat, mag hij een duim plakken bij het juiste uur.
Zoals ik liet weten in mijn vorige blogpost over hulpmiddelen, krijgen onze kinderen 'computerkwartiertjes' waarmee ze spelletjes mogen spelen. Op een gewone weekdag kunnen ze twee kwariertjes spelen, op een woensdag drie en op zaterdag en zondag zijn het er vier. Met dit nieuwe systeem zijn de kwartiertjes er niet sowieso, maar dienen de kinderen ervoor te werken. Er vallen maximum twee kwartiertjes te verdienen per dag (en op sommige dagen staan er dus al 1 of 2 kwartiertjes standaard op het schema gedrukt) Wanneer mijn zoon een hele dag alle duimen heeft verdiend door flink naar zijn horloge te luisteren, heeft hij een kwartiertje verdiend voor de VOLGENDE dag (aangezien dit pas helemaal op het einde van de dag kan geëvalueerd worden).

Een tweede kwartier kan worden verdiend door je 's ochtends klaar te maken binnen de vooropgestelde tijd. Dit telt dus ook voor kleine broer.

Heeft hij een hele week iedere dag zijn horloge gevolgd, dan mag hij op zondag een schat (klein geschenkje) kiezen uit onze 'schatkist'. En dat is voor hem een serieuze motivatie want hij is dol op deze schatkist! ;)

 

woensdag 20 maart 2013

Stalen zenuwen en een glazen bol


'Gaat het morgen regenen?' vraagt hij me geïnteresseerd.
'Dat weet ik niet. In het weerbericht staat niets over regen dus ik dénk het niet.' antwoord ik eerlijk.
'Ja maar, jij moet het wéten, niet denken.' reageert hij verontwaardigd.
'Schat, ik kán zoiets niet zeker weten. Ik dénk en ik hoop dat het morgen niet regent.' besluit ik.
Met een strenge blik komt hij ostentatief voor mij staan. 'Oké, dus jij hebt nu beloofd dat het morgen niet gaat regenen.'


'Kom lieverd, we nemen nu het boekje van de school en de time timer en je leest zoals iedere dag tien minuten in het boek.'
Zijn hele lijfje spant op en opstandig blaft hij me toe: 'Zolang het maar géén tien minuten zijn!'


'Wanneer komt papa thuis?' vraagt hij nadat hij me enthousiast heeft verteld over een computerspel dat hij graag samen met zijn papa wil spelen.
'Dat weet ik niet juist, maar hij komt ongeveer toe wanneer de wijzer op 18 staat.' (24-uren-klok) antwoord ik zo vastbesloten mogelijk, al weet ik dat er hoogstwaarschijnlijk protest volgt.
'Jij moet zeggen wanneer papa juist thuis komt!' eist hij luid.
'Lieverd, dat weet ik niet. Ongevéér om 18 uur.' zeg ik nogmaals.
Dreigend kijkt hij me aan. 'Als jij nu niet zegt wanneer papa er is dan eet ik mijn snoepje niet op.'


'Naar het toilet gaan, kleertjes uittrekken, je wassen in bad, je afdrogen, aankleden en tanden poetsen.' Wijzend naar de pictogrammen aan de muur herhaal ik nogmaals de ochtendroutine om aan te geven wat ik van hem verwacht. Stuurs kijkt hij me aan. Hij laat zich zakken op de badkamervloer en weigert in beweging te komen. 'Nee, ik ga dat niet doen!' roept hij opstandig. Hij is even daarvoor vlotjes uit bed gekomen en zijn humeur leek best oké. Soms denk ik dat hij ergens een soort 'humeurknop' heeft zitten waarmee hij op één tel plots van zorgeloos en vrolijk naar 'helemaal in de war' kan gaan. 'Ik ga me klaarmaken, zolang ik maar één van die dingen niét moet doen!' oppert hij na een tijdje. Uiteindelijk maakt hij zich helemaal zelf klaar, stapje na stapje. Het voortdurende protest moeten we erbij nemen.


Zoonlief begint plots te gillen en te huilen zonder tranen. Groot drama.
'Wat is er aan de hand?' vraagt papa.
'Mama wil niet antwoorden! En mama móét "ja" antwoorden!' roept hij boos.
'En wat is dan de vraag?' vraagt papa verder.
'Mama moét "ja" zeggen. Dat móét, anders ga ik niet meer spelen!' klinkt het koppig.
'Oké, misschien wil mama wel "ja" zeggen, maar stel dan eerst de vraag nog eens opnieuw.' probeert papa nog een laatste keer.
'Oké, dan kan ik niet meer spelen want mama zegt niet "ja".'


De kinderen zitten 's ochtends in een bodempje water in bad en het wordt stilaan tijd dat ze voortmaken.
'Jongens, het is tijd om je te wassen nu.' spoor ik hen aan.
... geen reactie
'Jongens, neem een stuk zeep en was je.' zeg ik heel wat strenger.
... geen reactie
'Oké, ik tel tot drie en dan hebben jullie elk een stuk zeep vast. Eén, twee, ...'
... Kleine broer heeft zijn stuk zeep al vast. Grote broer kijkt erg boos en roept opstandig: 'Maar dat telt niet voor mij hè! Ik neem alleen mijn zeep als jij zegt dat die één twee drie niet voor mij telt!'


'Trek je jas maar aan; we gaan lekkere donuts kopen.' Iedere woensdag halen we na schooltijd donuts bij de bakker om de hoek. Steevast kiest zoonlief voor een donut met roze glazuur (bij gebrek aan rode) en voor een ronde rozijnenkoek, al durft hij per uitzondering ook wel eens voor een smos kaas te gaan. 'Ik ga alleen mee als ik géén donut krijg.' zegt hij uit het niets heel erg opstandig. Ik begrijp niet goed wat er plots aan de hand is, maar ik tracht hem dan maar af te leiden door zo zorgeloos mogelijk te antwoorden. 'Oké, dan kies je bij de bakker maar iets anders dat je lekker vindt. Dat mag ook hoor.' zeg ik zo opgewekt mogelijk. Hij komt mee en de donderwolk lijkt gepasseerd te zijn. Bij de bakker toegekomen kijkt hij verlangend naar de donuts. Plots slaat hij zijn ogen neer en zegt hij zielig: 'Jammer, ik mag van jou geen donut nemen.'


'Mama, waar is de boog die ik heb geknutseld? Ik heb mijn pijl maar ik zie mijn boog nergens.' vraagt hij zenuwachtig.
'Ik weet niet waar hij is. Waar heb je hem het laatst gezien?' spreek ik hem zo rustig mogelijk toe.
'Ik was er daarnet nog mee aan het spelen. Waar denk jij dat hij is?' vraagt hij al ijsberend door de kamer.
'Lieverd, dat weet ik niet. Denk eens goed na waar je hem voor het laatst vast had.' opper ik.
Met een strakke blik kijkt hij me aan. 'Mamaaa, dat vraag ik toch helemaal niet! Waar dénk je dat hij is?'
'Ik weet het écht niet. Ik zat achter de computer. Ik heb je boog niet gezien.'  antwoord ik vastberaden.
Ik zie hoe hij steeds radelozer door de kamer stapt. 'Waar dénk je dat hij is? Jij moét iets denken!'
'Ik denk dat hij is waar je daarnet aan het spelen was.' probeer ik dan maar diplomatisch.
Boven zijn ogen vormt zich een diepe frons. 'Maar WAAR denk je dat hij is? Ik ben hier en boven geweest. Denk je dat hij hier of boven ligt?'
Zijn vriendinnetje is op bezoek en ik heb ab-so-luut geen zin om hem net nu in een crisis te zien belanden. 'Schat ik weet het echt niet hoor. Zullen we samen gaan zoeken?' stel ik voor.
Hij laat zich op de grond vallen. 'Néé, dat vraag ik toch niet??! Waar dénk je dat hij is?! Je moét iets denken en je moét dat ook vertellen! Denk je dat hij boven is?' vraagt hij half roepend, half huilend.
'Ik weet het niet. Misschien is hij boven. Ga maar eens kijken.'
'Oké, dus jij weet zeker dat hij boven is hè mama!'
Hij stuift naar boven.
Even later komt hij de kamer weer binnen met een glimlach tot achter zijn oren en met de boog in zijn handen: 'Mama, je hebt gelijk!! Mijn boog lag boven. Jij wist dat hè!'


Soms wou ik dat mijn zenuwen van staal waren én dat ik een hele grote glazen bol had...

maandag 18 maart 2013

Uniformsokken


Het is vrijdagavond en de krokusvakantie is net begonnen. Zoonlief is dolgelukkig dat hij de komende week niet naar school moet. Er staan hem enkele leuke logeerpartijtjes bij de grootouders te wachten en het vooruitzicht even te kunnen uitrusten van de afgelopen drukke schoolweken doet hem zichbaar goed.

Ik stop hem onder in bed net zoals het hoort volgens alle stapjes van zijn 'bedtijd-routine' en als afsluiter geef ik hem nog een dikke knuffel én een kus, want die hoort er natuurlijk ook bij. Ik zeg netjes drie keer - niet meer en niet minder - 'dada' en ik vertrek naar beneden. 'Mamaaaa!' hoor ik zijn stem nog voor ik helemaal beneden ben. 'Ik heb koude voeten... Mag ik sokjes aan in bed?' Ik tover het enige paar sokken dat nog in zijn kast ligt tevoorschijn en reik het hem aan. 'Ik kan niet goed zien welke sokken het juist zijn; mag het grote licht even aan?' vraagt hij nieuwsgierig. Ik knip het licht aan - hem hierover in het ongewisse laten zou hem immers gegarandeerd zijn nachtrust kosten - en ik zie hem aandachtig naar de sokken kijken. Boven zijn ogen vormt er zich een kleine frons en met een enigzins bezorgde blik kijkt hij van de sokken naar mij en terug. 'Dit zijn uniformsokken... Moet ik dan morgen toch naar school?' vraagt hij me sip. Het kost me best wat overredingskracht om hem ervan te overtuigen dat hij ondanks de donkerblauwe sokken aan zijn voeten de volgende dag toch zal mogen thuis blijven.

Wanneer hij de volgende ochtend goed uitgerust met fonkelende ogen onze slaapkamer binnenkomt met de sokken nog steeds aan zijn voeten kan ik niet anders dan glimlachen.

zondag 17 maart 2013

Ik kreeg de Liebster Blog Award!

Wauw, wat een eer zeg! Vorige week kreeg ik voor mijn blog Eva's Smulhuisje de Liebster Blog Award en nu werd deze blog door twee verschillende mensen genomineerd! Hartelijk dank hoor Onze Superman & Cupcake Ilse!!


Maar wat is nu zo'n 'Liebster Blog Award'? Ik kopieer hieronder even de uitleg die ik ook al postte op mijn andere blog...

Over de ware oorsprong blijken veel onduidelijkheden te zijn. Vermoedelijk ontstond hij ergens in 2010 in Duitsland, maar dat is niet helemaal zeker. Wel zeker is dat het een award is die je kan krijgen van andere bloggers en die je al dan niet kan aanvaarden. Aanvaard je hem, dan dien je hem ook verder door te geven. Aanvaard je hem niet, dan gebeurt er verder ook helemaal niets.

De bedoeling is om 'kleine' blogs wat meer in de spotlights te zetten en zo aan meer bezoekers te helpen. Wat een 'kleine' blog nu juist is, daar bestaan blijkbaar ook verschillende meningen over. Het gaat van minder dan 200 tot minder dan 3000 volgers... Toch wel een heel verschil! En bovendien, wat zijn dan juist 'volgers'? Mijn blog bijvoorbeeld heeft momenteel 66 volgers via Blogger, 295 via Facebook, 15 via Twitter (daar ben ik niet erg actief, ahum ;) en ook nog eens 60 via e-mail. Tel ik die dan allemaal samen of wat is juist de bedoeling? Ik heb besloten daar bij mijn nominaties geen rekening mee te houden en gewoon de blogs te nomineren die het volgens mij het meest verdienen om ook eens in de spotlights te staan.

Wat dien je nu te doen om de award te mogen doorgeven? Ook hierover bestaan verschillende meningen, maar deze regels vond ik het vaakst terug:

1. De blogger die jou genomineerd heeft bedanken door terug te linken,
2. Zelf minstens vijf 'kleine' blogs nomineren,
3. De genomineerden op de hoogte brengen door een bericht achter te laten op hun blogs,
4. De afbeelding van de 'Liebster Blog Award' op je blog plaatsen.
5. 11 vragen beantwoorden die de persoon die jou heeft genomineerd heeft voor je heeft bedacht,
6. Zelf ook 11 vragen bedenken voor de bloggers die jij nomineert.

Bij deze dus...

11 vragen van Onze Superman & 11 antwoorden van mezelf :)

1. Wanneer ben je beginnen bloggen?
Ik ben beginnen bloggen in maart 2011. Toen startte ik met mijn blog Eva's Smulhuisje. In december 2011 ben ik met deze blog begonnen.

2. Wat zou je doen als je de lotto won?
Wat een moeilijke vraag! Ik denk dat ik sowieso het grootste deel van dat geld in eerste instantie opzij zou zetten en samen met mijn gezin eens goed zou nadenken wat ermee te doen. Om te beginnen zouden we alvast eens (heel) goed gaan eten. ;)

3. Wat is jouw mooiste jeugdherinnering?
Dat zijn er eigenlijk best veel want ik beleefde een mooie kindertijd. Ik vond het bijvoorbeeld super leuk om bij vriendjes in de tuin te gaan spelen (want ik woonde zelf op een appartement zonder tuin).

4. Wat is jou favoriete citaat?
Een van mijn favorieten: "Elke dag is een speciale dag want elke dag is anders." (mijn zoon op zijn zes jaar)

5. Ik ga naar een onbewoond eiland en neem mee...
Mijn naaste familie en mijn beste vrienden!

6. Wat is jouw grootste droom?
Dat mijn kinderen een gelukkige toekomst tegemoet gaan!

7. Wat wou jij als kind later worden?
In de lagere school zei ik altijd dat ik danseres ging worden! (hihi)

8. Wat is jouw favoriete reisbestemming?
Londen. Ik ging er vorig weekend voor de 11de keer (denk ik) naartoe!

9. Hoe verslaafd ben jij aan bloggen?
Goh, een verslaving zou ik het niet noemen want daar doe ik het eigenlijk niet genoeg voor. Maar ik probeer toch af en toe tijd te maken voor een blogpost. Ik kan er wel van genieten.

10. Jouw geluksgetal is?
Twee... Ik heb twee kinderen en ben daar perfect gelukkig mee!

11. Hoeveel kinderen wou je als kind?
Ik heb altijd gezegd dat ik twee kinderen wou en dat is dus ook uitgekomen. :)


11 vragen van Cupcake Ilse & 11 antwoorden van mezelf :)

1. Waarom ben je je blogje begonnen?
Ik ben deze blog begonnen om anekdotes over mijn zoontje met autisme van me af te schrijven en met 'lotgenoten' te kunnen delen. Toen mijn boek klaar was, voelde ik de behoefte om het vervolg ook nog met de wereld te delen... Vandaar dus deze blog. :)

2. Wat is je grootste droom?
Dat schreef ik hierboven ook al: dat mijn kinderen een gelukkige toekomst tegemoet gaan!

3. Waar moet je enorm mee lachen?
Ik moet vaak erg lachen met de grappige uitspraken van mijn kinderen.

4. Wat wil je graag nog bereiken in het komende jaar?
De komende maanden zal ik mijn man helpen om een 'game-studiootje' op poten te zetten. Daarna begin ik aan mijn derde boek! Daarnaast hoop ik ook dat mijn tweede boek 'Olala Chocola!' in de smaak zal vallen bij een uitgeverij.

5. Wat is je lievelingskleur?
Turqoise en donkerblauw

6. Wat zijn je hobbies buiten bloggen?
Boeken schrijven, koken en bakken, lekker uit eten gaan, creatief bezig zijn, ...

7. Waar mag men jou niet voor wakker maken?
Ik vind het niet fijn wanneer ik wakker wordt door ruzies van mensen op straat... En ja, dat gebeurt hier wel eens jammer genoeg.

8. Wat neem je mee naar een onbewoond eiland?
Net zoals hierboven: mijn naaste familie en vrienden!

9. Wat lust je echt niet?
Ik hou niet van witloof, spruitjes, salami en lever.

10. Welk cadeautje ontvang je met open armen?
Pralinevormpjes vind ik altijd leuk om te krijgen. :)
Maar als het iets is dat met liefde wordt gegeven is het al snel goed hoor!

11. Wat is je favoriete sport?
Ik ben eigenlijk niet zo'n sportfreak. Momenteel doen mijn kinderen allebei judo en dat vind ik wel een fijne sport (heb ik zelf ook gedaan vroeger).


Omdat ik via mijn andere blog al 'mede-blogs' nomineerde, ga ik het nu minder specifiëren en wil ik gewoon deze award opdragen aan alle blogs die met veel liefde en toewijding de wereld in contact brengen met het complexe begrip 'autisme'. Dank daarvoor!!!

donderdag 17 januari 2013

Interview in Libelle Mama

Vandaag kwam de nieuwe Libelle Mama uit... met daarin een interview met mij! Het was het allereerste interview dat ik gaf en het dateert al van augustus 2012. Ik was al die maanden benieuwd naar het uiteindelijke resultaat en ben dus blij dat het stuk nu eindelijk verschenen is.

Het werd een mooi interview, al ben ik het hier en daar niet 100% eens met de verwoording. Maar ja, zo geeft natuurlijk iedere interviewer en redactie zijn eigen interpretatie aan wat er gezegd en bedoeld wordt. In grote lijnen klopt het zeker wel en ik hoop dan ook dat er weer wat mensen geholpen zijn met deze uitleg. Alle beetjes kunnen helpen om mensen meer bewust te maken van wat dat vage begrip 'autisme' nu juist betekent.


Hieronder kun je het interview lezen.

O ja, en voor de duidelijkheid: 'Jonas' is niet zijn échte naam. ;)











Als aanvulling bij het artikel staat ook nog een kader met wat uitleg over autisme.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet helemaal eens ben met deze uitleg. 'Het belangrijkste probleem is het gebrek aan sociale vaardigheden'? Daarmee bevestigt men volgens mij alweer een van de vooroordelen van heel wat mensen die niet veel over autisme weten. Het lijkt me niet juist om vooral te gaan focussen op die problemen met sociale interactie en een gebrék aan sociale vaardigheden lijkt me al helemaal sterk uitgedrukt. Er zijn best wel wat mensen met autisme die er wél in slagen om op een zeer adequate manier sociale interacties aan te gaan. Misschien hebben zij dan weer wat meer moeite met flexibel denken en nemen ze de taal vaak te letterlijk of misschien ondervinden ze nog wel andere communicatieproblemen. Het kan ook zo zijn dat iemand met autisme voornamelijk 'last' heeft van zijn andere prikkelgewaarwording. Dat is voor iedereen anders en daarom heb ik het een beetje moeilijk met deze eenzijdige informatie over autisme. Maar goed, gelukkig spreekt men hier wel over een 'brede waaier van aandoeningen' en hoe dan ook... Het is moeilijk - tot onmogelijk - om autisme in enkele zinnetjes samen te vatten. Laat ons het daarbij houden.


woensdag 9 januari 2013

Mag ik?


Zo vlekkeloos als gisteren de ochtend verliep, zo moeizaam verloopt hij nu. Zoonlief kwam gisteren goedgemutst en schijnbaar zonder al te veel spanning van de school terug. Het was echter naïef van me te hopen dat hij ditmaal zonder overprikkeling weer in de schoolroutine zou rollen na een drukke kerstvakantie.

Uitdrukkingsloos voor zich uit starend komt hij voetje voor voetje de badkamer in geschoven. Na wat aanmoedigingen trekt hij braaf zijn kleren uit en stapt hij zonder morren bij kleine broer in het bad. Wanneer ik even later onder de douche sta, hoor ik voortdurend gegil en gejammer. Duwend en trekkend vind ik nog even later de broers in bad. Kleine broer was met zijn voet nét iets over het midden van de badmat gekomen, op zíjn terrein. En dat kan natuurlijk niet onbestraft blijven, meent grote broer. Wanneer ze zich eindelijk netjes gewassen hebben, laat ik het badwater weglopen. Gefascineerd kijkt hij toe hoe het water zich kolkend een weg baant uit de badkuip. Bijna kan ik een glimlach bepeuren, maar wanneer het laatste restje water net slurpend door het badputje werd opgezogen, valt zijn gezicht weer in uitdrukkingsloze modus. Bewegingsloos blijft hij voor het bad staan. Mijn aanmoedigende stem lijkt hij niet te horen. Iets strenger spoor ik hem aan om zich af te drogen. Piepend en kreunend keert hij me de rug toe. Wanneer ik hem gebied om zich naast de verwarming te gaan aankleden zodat hij het lekker warm krijgt, krijg ik als antwoord een boze 'ik weet niet hoe ik daar geraak'. Kleine broer kijkt hem vragend aan. 'Maar... je moet toch gewoon tot hier stappen?' zegt hij van bij de verwarming. Zachtjes duw ik mijn zoon tot bij zijn stapeltje met kleding. 'Zo, kleed je nu maar aan', zeg ik vastberaden. Zonder aarzelen keert hij op zijn stappen terug en gaat hij exact staan waar hij vandaan kwam. 'Nee! Ik kan niet tot daar stappen', zegt hij koppig terwijl hij zijn ogen strak op de vloer houdt.

De minuten vliegen voorbij en al mijn pogingen om hem terug op de rails te krijgen en hem zijn ochtendroutine te laten afwerken lijken amper te baten. Steeds strenger spreek ik hem toe. Ik verlies echter mijn geduld niet en ik ben trots op mezelf. Net voor kleine broer en ik naar de ontbijttafel vertrekken geef ik hem klaar en duidelijk een samenvatting van de stappen die hij nog dient te ondernemen voor hij ons kan komen vergezellen aan tafel. Ondertussen heeft hij toch al zijn ondergoed aan en staat hij met zijn broek in zijn handen klaar om zich verder aan te kleden. Even later hoor ik alweer gegil vanuit de badkamer. 'Mag ik me verder aankleden? Mag ik me verder aankleden? Mag ik me verder aankleden?' klinkt het onophoudelijk. 'Ja, natuurlijk', roep ik hem toe vanuit de woonkamer terwijl ik volop de fruit- en koekendoosjes voor de kinderen vol stop. Even later hoor ik weer een heleboel gestommel vanuit de badkamer. 'Mamaaaaaaaaaaa!' roept hij dwingend en huilend tegelijk. 'Màmaaaa, màmaaaaaaaaa, màmaaaaaaaaaaaaaaa!' klinkt het alweer nog voor ik de tijd krijg om te antwoorden. 'Mag ik mijn tanden poetsen?' vraagt hij jammerend. Mijn man dient zich nog verder klaar te maken en gaat zijn zoon vergezellen in de badkamer.

Even later hoor ik hem bovenaan de trap zoonlief geruststellend toespreken: 'Maar nee, mama gaat zeker niet boos zijn dat je je hebt aangekleed en je tanden hebt gepoetst. Dat vindt ze juist flink!', 'Maar... mama praatte zo luid. Ze was toch boos? Gaat mama nu ook boos zijn als ik naar beneden ga en ga ontbijten?' Ditmaal ben ik degene die uitdrukkingsloos voor zich uit staart... Ik bijt op mijn lip en probeer zo enthousiast mogelijk te reageren wanneer hij eindelijk aan de ontbijttafel verschijnt.