vrijdag 22 juni 2012

Interne databank

'Ik ben nog zoooooo moe,' gaapt kleine broer meelijwekkend en hij vlijt zich languit in de sofa. Zijn pyjama is nog steeds aan en binnen hooguit vijf minuten moeten we naar school vertrekken. Zo overtuigend mogelijk spoor ik hem aan om zich aan te kleden, waarop hij flink zijn best doet, maar zijn vermoeide lijfje blijkt niet te willen meewerken. Van een afstand observeert grote broer aandachtig het hele tafereel. Ik hóór hem haast nadenken. Plots stapt hij op me toe, om vervolgens met een wijze blik in zijn ogen vastberaden te verkondigen 'dat hij wel weet wat er aan de hand is'. Vragend kijken mijn man en ik hem aan. 'Ja, ik weet waarom hij zo doet,' zegt hij ernstig, 'Hij is verdrietig om zijn dode konijntje!'

Zijn onverwachte conclusie moet nog even tot me doordringen. Maar inderdaad, toen een van onze twee konijnen enkele maanden geleden plots de geest gaf, lag kleine broer op exact dezelfde plaats in de sofa en zijn lijfje wilde toen ook niet meer meewerken. Dat hij toen overmand door verdriet en volledig in tranen was, terwijl hij zich nu vermoeid maar eigenlijk ook best vrolijk gedraagt, is een 'detail' dat broerlief even over het hoofd ziet.
Hij is ondertussen bijzonder goed geworden in het observeren en terug bovenhalen van situaties met hun bijbehorende conclusies. In zijn interne databank wordt 'Broer hangt slapjes in de sofa en werkt niet goed mee' gekoppeld aan de verklaring 'Mama zegt dat hij verdrietig is om zijn konijn.'

Ongelovig kijkt hij me aan wanneer ik hem tracht uit te leggen dat het konijn hier niets mee te maken heeft en dat kleine broer zelfs helemaal niet verdrietig is. Hij heeft even tijd nodig om deze nieuwe conclusie te aanvaarden, maar als ik hem even later mijn boodschap meermaals prevelend hoor herhalen, weet ik dat hij vandaag weer wat heeft bijgeleerd.