dinsdag 24 januari 2012

Weekend


Hij kruipt in zijn bedje, legt zijn knuffels en zakdoeken zorgvuldig een voor een op de juiste plekken en kijkt me verwachtingsvol aan. Ik geef hem een zoentje en een knuffel en knip het licht uit.  Zo staat het op het 'pictogrammen-lijstje' naast zijn bed en zo dient het dus ook te gebeuren. In het donker mag hij me nog twee dingen zeggen of vragen, zodat hij me niet meteen hoeft terug te roepen en zodat hij geleidelijk al wat aan zijn donkere kamer kan wennen. Of morgen het weekend begint wil hij graag weten. Het is zondagavond en de kinderen hebben net een goed gevuld weekend achter de rug. Zaterdagochtend gingen ze zoals steeds naar de dansschool, waar ze vervolgens werden opgehaald door oma en opa om daar een nachtje te gaan logeren.  Ze keerden enthousiast terug, aten thuis hun avondmaal en nu is het dus bedtijd en dient eerst nog het 'bedtijdritueel' tot in de puntjes te worden afgewerkt.  Verbaasd kijk ik hem aan.  In het schemerdonker zie ik zijn hoopvolle ogen mijn richting uit kijken.  'Of morgen het weekend begint?', herhaal ik.  'Lieverd, het weekend is net afgelopen. Morgen ga je naar school.  Dat wist je toch?' Aan tafel hadden we het er nog over dat opa hem de volgende dag van school zal komen halen, net zoals iedere maandag. Nog voor ik goed en wel ben uitgesproken, zie ik hem rechtveren en hoor ik zijn verontruste stem de kamer vullen: 'Maar... Ik ben bijna twee dagen bij oma en opa geweest!  Ik ben nog geen twee dagen thuis geweest... Het weekend moet nog beginnen!'  Ik hoor hoe hij zich steeds meer opwindt.  Hij houdt zijn vuisten gebald en zijn stem breekt: 'Ik wil nog twee dagen weekend thuis zoals normaal.  Ik dacht dat het weekend nog niet begonnen was.  Ik wil helemaal niet naar school morgen.'  Hij herhaalt zijn boodschap verschillende keren, huilend zonder tranen en vooral heel verontwaardigd.  Wanneer ik hem eindelijk tot bedaren heb gebracht, stelt hij me zijn tweede vraag. Hij wil graag weten of er de volgende dag dinosaurus-koekjes in zijn boekentas zullen zitten.  Helaas is het pak net leeg en dien ik negatief te antwoorden. 'Maar er zijn nog wel koekjes met chocolade', probeer ik snel. Tevergeefs. Hij zit ondertussen alweer rechtop in bed. 'Nee,' schreeuwt hij uit, 'jij mag op mijn vragen alleen leuke antwoorden geven!'

zondag 22 januari 2012

De rode ballon

'Wil je graag een ballon hebben?' Mijn zoon knikt verlegen en en de apothekeres geeft hem een rood exemplaar.  Met een glimlach van oor tot oor en met zijn ogen naar de vloer gericht staat hij wat ongemakkelijk te prutsen aan het rode ding.  Ballonnen zijn een van zijn grootste passies en rood staat met stip op nummer één bij zijn favoriete kleuren.  Een rode ballon is dus een ware schat voor hem.  Ik verplicht hem nog even 'danku' te zeggen, waarop hij nog steeds starend naar de vloer met een bijna onhoorbaar stemmetje flink gehoorzaamt.  We stappen bij de apotheker buiten en hij toont me razend enthousiast zijn mooie rode ballon.  Zijn overdreven enthousiasme boezemt me angst in, maar ik lach vrolijk en bewonder zijn prachtige aanwinst.  Nog geen minuut later voel ik zijn hand in de mijne verstijven.  Zijn passen worden stroever en de blik in zijn ogen bedrukter.  Vanuit mijn ooghoek zie ik hoe hij doelbewust zijn ballon op het voetpad laat vallen.  'Mijn ballon!' roept hij luid en hij reikt angstvallig achter zich om het ding op te rapen.  Wanneer ik zijn hand los om hem de ballon te laten oprapen, gaat hij er stokstijf naast staan en kijkt hij me strak aan.  'Raap hem maar op hoor', moedig ik hem zo enthousiast mogelijk aan, beseffend dat mijn angstige voorgevoel niet onterecht blijkt.  Aarzelend raapt hij het ding op en we stappen verder.  Enkele meters verderop zie ik zijn ballon opnieuw uit zijn hand glijden.  Koppig gaat hij er naast staan, zonder zich te verroeren.  Ik neem de ballon van de grond, duw hem in zijn handen en stap verder.  Hij volgt, maar zijn ballon ligt alweer op de grond.  Wanneer ik hem even later in mijn eigen zak stop, gaat mijn zoon helemaal in staking.  Hij wil niet meer verder stappen en roept boos dat hij nooit meer ballonnen wil en dat hij bovendien helemaal niet van ballonnen houdt.  De knoop in mijn maag maakt even plaats voor een opkomende lach, maar ik weet me te beheersen.  Aan het feit dat we zo meteen nog de hele supermarkt dienen te doorkruisen tracht ik nog één minuut niet te denken.


Mijn zoon verrassen ligt sowieso vaak moeilijk, maar hem verrassen met iets wat hij écht leuk vindt, loopt zelden goed af.  Hij raakt zo overweldigd door zijn eigen emoties, dat het hem eigenlijk te veel wordt.  Krijgt hij echter iets wat hij níét leuk vindt, dan hebben we het natuurlijk ook geweten.

woensdag 18 januari 2012

Grondige 'keuring'

Wauw, het gaat vooruit nu!  Mijn hele tekst werd grondig doorgenomen door de eindredactrice van de uitgeverij en nu is is het weer aan mij om haar suggesties al dan niet toe te passen.  Met de meeste zaken ben ik het helemaal eens, maar andere 'verbeteringen' voelen voor mij dan weer vreemd aan.  Zij is immers een Nederlandse en voor mij als Vlaamse klinken sommige van haar voorstellen toch wel erg 'Hollands'.   Het geeft me stof tot nadenken. 

Ik ben in ieder geval blij met haar grondige 'keuring' van mijn tekst en met haar suggesties.  Ook het feit dat ik zelf nog mag kiezen welke verbeteringen ik aanbreng vind ik natuurlijk heel fijn.

Haar algemene reactie op mijn tekst was erg positief.  Ik kan alleen maar blij zijn! :)

Naast die euforie zijn er jammer genoeg ook nog de vele slapeloze nachten met mijn zoon.  Elke avond kost het ons nog steeds bloed, zweet en tranen om hem tot bedaren te brengen en om hem te laten slapen.  Uren zijn we daarmee bezig.  En net toen ik mezelf trachtte te sussen met de gedachte dat onze nachtrust tenminste nog bewaard bleef, begon de hele heisa ook 's nachts.  Twee nachten na elkaar heeft hij ons nu uit onze slaap gehouden, de voorbije nacht zelfs drieënhalf uur lang, zonder onderbreking.  Dit houden we niet lang meer vol.  Hij hopelijk ook niet.

woensdag 11 januari 2012

Auteursovereenkomst getekend!

Bij deze is het dus officieel: ik ben nu écht een auteur met een auteursovereenkomst bij een échte uitgeverij. En ja hoor, daar hebben we natuurlijk op geklonken! ;)


Verder wil ik even melden dat ik de uitgave van mijn boek in eigen beheer vanaf vandaag heb geblokkeerd.  Dat wil zeggen dat het boek vanaf nu niet meer zoals voorheen bestelbaar is via Unibook.com maar wie écht nog graag een exemplaar zou willen, kan mij hierover steeds contacteren!

Aan de omslag wordt achter de schermen nog volop gewerkt door een ontwerper, maar het staat ondertussen wel vast dat de foto waarover ik het in één van de vorige blogposten nog had, zal gebruikt worden!

De definitieve flaptekst is nu ook zo goed als klaar.  Nu nog zoeken naar een betere ondertitel... 'Autisme vertaald in kleurrijke momentopnamen' zal dus worden vervangen.

Ik hou jullie op de hoogte!

dinsdag 10 januari 2012

Brooddoosje

'Mamaaaaaaaaa!' roept hij zo luid hij kan.  'Alweer', denk ik en ik blijf toch nog maar even zitten.  Toen hij nog kleiner was riep of krijste hij ons vrijwel elke nacht tot naast zijn bed voor de meest banale zaken, zowel 's avonds als in het midden van de nacht.  De voorbije weken lijkt hij in zijn oude gewoonte te hervallen en bezorgt hij zijn mama en papa dus allerminst prettige avonden. 'Mamaaaaaaaaa!' roept hij nogmaals.  Ik hoor dit keer paniek in zijn stem en besluit dan toch maar weer naar boven te gaan.  Zijn kamer is twee verdiepingen hoger dan de woonkamer gelegen. Dat mijn beenspieren ondertussen goed getraind zijn zal ik maar als iets positiefs beschouwen.  'Mamaaaaaaaaaaaaaa!'  Zijn geschreeuw snijdt nu door merg en been.  Ik kom zijn kamer binnen en vraag wat er aan de hand is. 'Heb jij mijn brooddoosje klaargezet?' vraagt hij bezorgd. 'Nee, nog niet.  Maar ik doe het morgenochtend zoals ik je heb uitgelegd, beloofd', antwoord ik niet al te vriendelijk.  Ik heb hem reeds meer dan eens die avond uitgelegd dat ik morgenochtend bij mijn ontbijt voor ieder kind een brooddoos zal klaarzetten zodat de jongens al kunnen ontbijten terwijl papa nog wat langer in bed kan blijven liggen.  Tijdens de vakantie dien je als werkende ouder wat creatief te zijn.  Ik geef hem nog een snelle zoen en ik daal de trap weer af richting woonkamer.  Ik ben nog maar amper beneden wanneer ik hem reeds terug hoor roepen. 'Mamaaaaaa! Mamaaaaa! Mamaaaaaaaaaaaaaaaaaa!'  Zijn stem klinkt luid en paniekerig en ik hoor hoe hij begint te huilen.  Met tegenzin kom ik voor de zoveelste keer zijn kamer binnen.  Ondertussen is ook kleine broer in de kamer ernaast wakker geworden van het kabaal.  'Mama, zet je dan ook een chocomelk bij mijn brooddoos?  Of zet je er een aardbeidrankje bij?'  Ik kan me niet herinneren wat er nog precies in de kast staat en ik weet al bij voorbaat dat mijn 'Dat zal je morgen wel zien' hem niet zal kunnen kalmeren.  Ik heb zin om de longen uit mijn lijf te schreeuwen.


Kleine broer roept me ook wel eens terug naar boven.  Met een glimlach vertelt hij me dan dat hij graag een andere knuffel wil of dat zijn deken niet perfect zit.  Ook vreemde geluiden kunnen wel eens leiden tot een roepend kind.  Maar ach, welk kind heeft dat nog nooit gedaan?  Mijn oudste maakt echter problemen van zaken waar andere kinderen vaak niet eens bij stilstaan.  En nee, hij zoekt niet enkel aandacht of hij probeert ons niet zomaar te testen.  Hij raakt in paniek van de banaalste zaken en het kost vaak bloed zweet en tranen om de radertjes in zijn hoofd tot bedaren te brengen.

Opmerking: deze anekdote werd afgelopen vrijdag geschreven.  Ondertussen zijn we enkele nachten verder en houdt hij zichzelf telkens drie à vier uur lang brullend, schreeuwend en huilend wakker. Konden we maar eens in zijn hoofdje binnenkijken.

woensdag 4 januari 2012

De kersverse omslagfoto & een reactie op mijn nieuwe bundel anekdotes

Naast de tekst - die uiteraard heel belangrijk is - komt er nog zoveel meer kijken bij een boek.  Neem nu bijvoorbeeld de omslag.  Het spreekt voor zich dat die er best aantrekkelijk uitziet en dat hij aansluit bij de inhoud van het boek.  De huidige afbeelding op de voorkant van mijn boek werd geschilderd door mijn lieve schoonmoeder.  Een mooie afbeelding en mooi geschilderd, maar de kwaliteit van deze voorprent is toch niet goed genoeg om te hergebruiken voor het boek zoals het via de uitgeverij zal worden uitgegeven.  Jammer, maar ik vind het wel oké. 
Wat nemen we dan wel?  Volgens de uitgever doen foto's het goed, meerbepaald foto's van gezichten, waarbij voornamelijk de ogen erg aanspreken.  Goed, maar ik wil onder geen beding een foto van mijn zoon op de cover laten prijken waarop zijn gezichtje duidelijk herkenbaar is.  Na wat brainstormen kwam ik tot een idee.  Wat dat idee juist is, hou ik nog even voor mezelf.  Fotograaf (en neef van mijn echtgenoot) Jelle Aarts heeft me bij de realisatie in ieder geval heel goed kunnen helpen.

Ach ja, hierbij toch al maar een tipje van de sluier:


Nu nog afwachten hoe de uitgeverij zal reageren...

Over de 17 nieuwe anekdotes die ik een tijdje geleden naar de uitgever verstuurde kwam er in ieder geval niets dan lof:

- straffe kost,
- zeer verhelderend en beeldend geschreven,
- uit het leven gegrepen,
- De nieuwe teksten voegen iets toe aan wat ik eerder al schreef;
- Ze zijn beter geschreven dan de eerdere anekdotes (waar ik ondertussen ook nog verder aan geschaafd heb volgens de tips die ik heb gekregen)

Deze en nog meer complimenten stonden er te lezen in de e-mail die ik als reactie van de uitgeverij kreeg.  Ik word er nog steeds stil van.

Het volgende projectje waaraan ik zal moeten werken: de flaptekst, die ook in de brochure van de uitgeverij zal verschijnen.  Een leuke uitdaging!

zondag 1 januari 2012

Nieuwjaarsbrunch

We hebben ons net fris gewassen en aangekleed en hij zet zich zoals iedere ochtend in het gezelschap van al zijn knuffels op zijn plekje aan tafel.  'Oei, ik denk dat je je vergist', zeg ik glimlachend.  Zijn gezicht betrekt.  Ik heb hem net voor de derde keer het concept van oma en opa's nieuwjaarsbrunch uitgelegd: we eten niets thuis, sparen onze honger voor op het feestje en mogen daar uit heel veel lekkers alles kiezen waar we zin in hebben.  Ik vond het al vreemd dat hij er zo licht over ging.  Niet dat hij 's ochtends gewoonlijk een groot ontbijt naar binnen speelt, maar gewoonte is gewoonte en dus in zijn ogen heilig. 
'Ik wil vier boterhammen met choco eten', zegt hij dwingend.  'Nee liefje, ik heb je verteld dat we nu niets gaan eten en dat we...' 'Nee,' onderbreekt hij me streng, 'we gaan nu boterhammen eten!'  Ik zie zijn vertwijfelde blik en hoor paniek opkomen in zijn stem.  Een compromis dan maar.  Ik zet de broodzak op tafel en leg de broertjes uit dat ze ieder één sneetje brood of een korstje mogen eten, zonder beleg.  Hij is dol op korstjes, maar ditmaal stoot ik op een heleboel protest.  Uiteindelijk eet hij zijn sneetje brood, maar het mopperen houdt aan.  Ondertussen knabbelt kleine broer vrolijk zijn stukje brood op terwijl hij honderduit over zijn plannen voor op het nieuwjaarsfeestje vertelt.  'Ik wil niet naar het feestje.  Ik wil hier blijven', zegt zoonlief stuurs.  Hij zet het op een huilen. 
'Ik heb een goed idee,' zeg ik hoopvol, 'laten we onze eigen choco meenemen naar oma en opa.'  Het huilen stopt meteen en ik zie een fonkeling in zijn ogen verschijnen. 'Wanneer vertrekken we?  Ik wil zoooo graag naar het feestje!'