woensdag 28 december 2011

Spelen bij een vriendje

'Weet je waar jullie morgen naartoe mogen?' vraag ik hen enthousiast.  Vier verwachtingsvolle ogen kijken me aan.  'Jullie mogen bij R. gaan spelen, allebei!' ga ik verder.  Hij is al enkele keren bij zijn klasgenootje gaan spelen, maar had het er telkens wat moeilijk mee dat kleine broer niet meeging.  Niet dat die niet welkom was, maar ik vind dat hij zoiets ook zonder de steun van zijn broertje moet leren leuk vinden.  En mits wat tijd om te 'ontdooien' is het ook telkens goed meegevallen.  Hij kwam iedere keer vrolijk terug van zijn vriendje en had zich er duidelijk vermaakt. 
Kleine broer is dolenthousiast dat hij deze keer mee mag.  Grote broer staart wat voor zich uit en begint dan te huilen. 'Ik wil niet gaan spelen.  Dan kan ik niet met mijn speelgoed thuis spelen' zegt hij jammerend.  Ik verzeker hem dat hij ook nog tijd zal hebben om thuis met zijn eigen speelgoed te spelen en stel hem zelfs voor om speelgoed mee te nemen, bij voorkeur iets waar drie jongens tegelijk mee kunnen spelen.  Even klaart zijn gezicht een beetje op, maar al gauw verschijnt er weer een pruillip.  'Ik heb niets leuks om met drie kindjes mee te spelen.  Ik wil iets meenemen om alleen mee te spelen' zegt hij snikkend.   Ik stel hem voor om bij zijn vriendje wat te schilderen.  Daar haalt hij altijd plezier uit en op die manier kan hij alleen bezig zijn terwijl de andere kinderen toch bij hem zitten.  Bovendien weet ik dat hij daar al eens geschilderd heeft en dat het vriendje zijn mama er geen bezwaar zal tegen hebben. 


Er verschijnt een subtiele glimlach om zijn mond en hij stemt toe.  Oef!  Al snel dient zich echter het volgende 'probleem' aan.  'Maar... hoe lang moet ik daar dan blijven en hoe veel tijd heb ik dan nog om thuis te spelen?  Hoe lang duurt dat?  Hoe lang?!  Ik móét het echt weten!'  Ik hoor de paniek in zijn stem en zie de tranen in zijn ogen.  Ik heb helemaal nog niet afgesproken tot hoe laat hij daar zal blijven, maar verzin ter plekke dat ik na drie uur terug op post zal zijn.  'Drie keer na elkaar het klokje rond', tracht ik zo rustig mogelijk uit te leggen.  Ik dien het nog enkele keren te herhalen, maar uiteindelijk verzoent hij zich met het idee.  Het duurt niet lang voor zijn stem opnieuw begint te trillen.  'Ik wil wel schilderen, maar ik weet helemaal nog niet wát ik ga schilderen' zegt hij nog net voor hij weer in huilen uitbarst.  Ik graaf in mijn geheugen naar enkele zaken die hij reeds eerder heeft geschilderd zodat ik zeker weet dat hij ze aanvaardbaar zal vinden en gelukkig vallen mijn ideeën ook in goede aarde.  Het duurt nog een tijd voor zijn bezorgde blik verdwijnt, maar ik weet dat hij het goed zal doen morgen.  Althans, ik hoop het.

maandag 26 december 2011

Een eerste échte recensie!

Toen ik vandaag mijn brievenbus opende wachtte me een hele leuke verrassing: het december-nummer van het maandblad van de NVA (Nederlandse Vereniging voor Autisme) mét een recensie van mijn boek erin!  Ik had hen enkele maanden geleden een e-mailtje gestuurd over mijn boek, waarop ze toen vrij snel gereageerd hebben door me een recensie-exemplaar te vragen.  Ze vertelden me er wel bij dat het niet zeker was of de recensie daadwerkelijk zou verschijnen in hun maandblad, maar dat ik zeker een 'bewijs-exemplaar' van het tijdschrift zou ontvangen bij een eventuele publicatie. 
In een oplage van maar liefst 15.000 exemplaren werd het maandblad verspreid en dit artikeltje over mijn boek stond er deze maand in:


Mijn allereerste recensie.
Van een fijn kerstcadeautje gesproken! :)

woensdag 21 december 2011

Bruine krispies

'Bruine krispies' antwoordt hij wanneer ik hem vraag wat hij graag wil eten als ontbijt.  Ik ben er net in geslaagd hem een lepeltje antibiotica toe te dienen en hem te overtuigen om toch maar iets te eten.  'Als ik mijn medicijn neem, dan kan ik daarna niets meer eten' beweert hij.  Vervelend voor een medicijn dat je voor elke maaltijd dient in te nemen.  Twintig minuten heeft het ditmaal geduurd om hem zijn lepeltje siroop te laten opdrinken.  Dat valt zeer goed mee als je weet dat het me het afgelopen weekend tweeënhalf uur heeft gekost om hem een halve dosis Perdolan toe te dienen.  Werkelijk panisch was hij: roepen, brullen, schreeuwen.  Door veel op hem in te praten, zelf rustig te blijven en hem te kalmeren in de mate van het mogelijke lukte het me dan toch om hem vrijwillig íéts te laten innemen.  Een engelengeduld heb je nodig met hem in de buurt, zeker wanneer hij ziek is!  Hij zit opgescheept met een zware oorontsteking en ja, natuurlijk doet dat pijn, veel pijn zelfs.  Voor hem is die pijn onverklaarbaar en dus raakt hij er van in paniek.  Hem volledig geruststellen blijkt onmogelijk en dus vertoont hij dezer dagen meer 'autistisch gedrag' dan anders.


Bruine krispies dus... Ik vul voor hem een kom en zet ze neer op zijn plekje aan tafel, met een lepel ernaast en een glaasje chocomelk erbij.  Hij zet zich aan tafel met veel gekreun en gesteun en roept dan plots paniekerig: 'Nee!  Ik wil geen melk!  Ik lúst geen melk!'  Zijn lepel vliegt door de kamer en hij kijkt me aan met een blik waarin ik zowel angst als verontwaardiging herken.  'Ik heb je toch helemaal geen melk gegeven?' reageer ik verbaasd.  'Je hebt een lepel gegeven en er moet alleen een lepel bij de krispies als er ook melk bij is.  Ik lúst geen melk!  Ik ga mijn krispies niet opeten!'  Na nog een twintigtal minuten krijg ik hem overtuigd om enkele schepjes krispies in zijn mond te schuiven.

dinsdag 20 december 2011

Kersverse anekdotes op weg naar de uitgeverij

De voorbije weken heb ik - naast zieke gezinsleden verzorgen, zelf ziek zijn en sinterklaas- en kerstvoorbereidingen treffen - maar liefst 17 kersverse anekdotes uit mijn mouw geschud, goed voor bijna acht A4-pagina's. 


De uitgever had me gevraagd om nog wat stukjes bij te schrijven.  Niet zozeer om mijn boek per sé dikker te maken, wel om het nog wat meer 'body' te geven en vooral om de interactie tussen de twee broers nog wat meer in de verf te zetten.
Anekdotes genoeg natuurlijk.  Quasi dagelijks maken we hier wel wat mee dat één of ander 'autistisch trekje' laat opvallen.  Het is echter niet omdat een voorval 'typisch autistisch' is dat het ook overkomt op papier en vind ik een anekdote wél de moeite waard om te noteren dan blijft het telkens weer een uitdaging om ze boeiend verteld te krijgen en ze zo te verwoorden dat zeker de intentie van het verhaal duidelijk wordt. 

Het bleek in ieder geval toch niet al te moeilijk om in relatief korte tijd voldoende nieuwe anekdotes te verzamelen.  Nu ja, of het effectief 'voldoende' zal zijn, moet nog blijken natuurlijk.  Vanavond vertrekt mijn bundeltje per e-mail naar de uitgeverij en zal ik vol spanning wachten op een antwoord.
Wie duimt er mee? ;)

dinsdag 13 december 2011

Welkom!

Begin dit jaar kreeg mijn oudste zoon (toen 4, nu 5 jaar) de diagnose 'autisme'.  In de maanden daarop volgend ben ik veel beginnen lezen én schrijven en eind augustus bracht ik - toch wel met enige trots - mijn eigen boek uit over mijn bijzondere kind.  'Zoon met een gebruiksaanwijzing' kon bij vrienden en familie op heel wat belangstelling rekenen en beetje bij beetje bereikte ik ook geïnteresseerden die ik níét persoonlijk kende.  Ik stuurde mijn boek op goed geluk op naar een uitgeverij en wachtte geduldig af.  Enkele weken later lieten ze me weten dat ze het een interessant boek vonden maar er bleek geen plaats meer voor zoiets te zijn in hun fonds.  Nog maar eens proberen, dacht ik... Je weet maar nooit.  En tot mijn grote vreugde kreeg ik vorige maand bericht dat een uitgeverij met me in zee wilde gaan.  Een échte uitgeverij, en dan nog geen kleintje!
Inderdaad, 2011 is hier zeker niet onopgemerkt voorbijgegaan!

Wat is dat spannend allemaal... Tegen begin januari dien ik hier en daar nog wat te veranderen en vragen ze me om enkele stukjes bij te schrijven.  Nog wat meer materiaal over de interactie met kleine broer?  Geen probleem, anekdotes genoeg!

Mijn boek zal uitkomen, écht uitkomen en in elke boekenwinkel te vinden zijn... Wauw, ik kan het haast niet geloven!  Er breken absoluut spannende tijden aan en via deze blog wil ik mijn 'uitgeef-avonturen' graag met jullie delen.  Ook nieuwe anekdotes over zoonlief zullen zeker niet ontbreken.

Een zeer hartelijk WELKOM!  Veel leesplezier en tot binnenkort!

P.S.: neem zeker al eens een kijkje op de tabbladen van deze blog.  Je vindt er enkele fijne anekdotes uit het boek en ook de aanraders zijn zeker een bezoekje waard!